زن همسایه در پنجره اش، تور می بافد، می خواند.

برگ ها می ریزد.

مادرم صبحی می گفت: موسم دلگیری است.

من به او گفتم: زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.

من ودا می خوانم، گاهی نیز

طرح می ریزم سنگی، مرغی، ابری.

آفتابی یکدست.