رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است