بانگ سرور در دلم افسرد، کز نخست

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل،

اما به کار روز نشاطم شتاب بود.

آبادی ام ملول شد از صحبت زوال .

تصویر جغد زیب تن این خراب بود.