نه خیال رفته ها می داد آزارم.

روز و شب ها رفت.

من بجا ماندم در این سو ، شسته دیگر دست از کارم.

نه مرا حسرت به رگ ها می دوانید آرزویی خوش

لیک پندارم، پس دیوار

نقش های تیره می انگیخت

و به رنگ دود