غیر آوای غرابان، دیگر

آفتاب است و، بیابان چه فراخ!

نیست در آن نه گیاه و نه درخت.

بسته هر بانگی از این وادی رخت.

در پس پردهی از گرد و غبار

نقطهی لرزد از دور سیاه: