که بجا ماند از کف پایش.

روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

گر نشان از هر که پرسی باز

بر نخواهد آمد آوایش.

آن شب