در دنیایی راز دار،

گفتی جوهر سوزان رقص

در گلوی این مار سیه چکیده بود.

گل کاشی زنده بود

دنیای به ته نرسیدنی آبی.

هنگام کودکی

در انحنای سقف ایوان ها،