دنیای به ته نرسیدنی آبی.

در گلوی این مار سیه چکیده بود.

گل کاشی زنده بود

در دنیایی راز دار،

هنگام کودکی

در انحنای سقف ایوان ها،

درون شیشه های رنگی پنجره ها،