به گرد خویش برآید دلم که جرمم چیست

ببین ببین که مرا بی تو چشم جیحونست

به حق روی چو ماهت که چشم روشن کن

اگر چه جرم من از جمله خلق افزونست

از آنک هر سببی با نتیجه مقرونست

ندا همی رسدم از نقیب حکم ازل

که گرد خویش مجو کاین سبب نه زان کونست