شب بود و آن نگاه پر از درد می زدود

( زنجیرش به پاست که نتوانمش گسیخت )

از دیدگان خسته من نقش خواب را

لب بر لبش نهادم و نالیدم از غرور

( کای مرد ناشناس بنوش این شراب را )