چرا بیهوده می کوشی که بگریزی ز آغوشم

در این جام لبانم ، باده مرد افکنی دارم

از این سوزنده تر هرگز نخواهی یافت آغوشی

نمی ترسی ، نمی ترسی ، که بنویسند نامت را

به سنگ تیره گوری ، شب غمناک خاموشی