ز بیم باد جهان همچو برگ می لرزد

عنایت ازلی بد که نورست ادست

اگر چه باد سخن بگذرد سخن باقیست

اگر چه باد صبا بگذرد چمن شادست

درون باد ندانی که تیغ پولادست

کهی بود که بجز باد در جهان نشناخت

کهی کهی نکند ز آنک که نه فرهادست