کودکی همچون پرستوهای رنگین بال

مرد و پر شد گوشهایم از صدای تو

رو به سوی آسمانهای دگر پر زد

نطفه اندیشه در مغزم به خود جنبید

میهمانی بی خبر انگشت بر در زد