همره ماست و همره که نیست

در چه طبع تو خیالاتست

یوسفی بی خیال در چه نیست

چون که گندم رسید مغز آکند

پاره پاره کند یکایک را

عشق آن یک که پاره ده نیست

گه گهی می کشند گوش تو را