او به من رسم فریب خلق را آموخت

دوزخش از ضجه های درد خالی بود

دوزخش بیهوده می تابید و می افروخت

تا به این بیهودگی رنگ دگر بخشد

من چه هستم ؟ خود سیه روزی که بر پایش