حافظ ، آن پیری که دریا بود و دنیا بود

بر تو بخشیدیم این لطف خدایی را

بر (جویی) بفروخت این باغ بهشتی را

من که باشم تا به جامی نگذرم از آن ؟

تو بزن بر نام شومم داغ زشتی را