کنون مهمان ناخوانده ،

و مردی می نهاد آرام ، با من سر به روی سینه خاموش

کوسنهای رنگینم

ز هر درگاه رانده ، سخت وامانده

بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را

آه ، من باید به خود هموار سازم تلخی زهر عتابش را