ز هر درگاه رانده ، سخت وامانده

کوسنهای رنگینم

کنون مهمان ناخوانده ،

بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را

آه ، من باید به خود هموار سازم تلخی زهر عتابش را

و مست از جامهای باده می خواند : که آیا هیچ