باده ات از کوه سکونت برد

کز می تو هیچ خماریم نیست

می رسدم باده تو ز آسمان

منت هر شیره فشاریم نیست

عیب مکن زان که وقاریم نیست

ملک جهان گیرم چون آفتاب

گر چه سپاهی و سواریم نیست