می رسدم باده تو ز آسمان

مست لبم گر چه کناریم نیست

وقف کنم اشکم خود بر میت

کز می تو هیچ خماریم نیست

منت هر شیره فشاریم نیست

باده ات از کوه سکونت برد

عیب مکن زان که وقاریم نیست