و یاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم

صدای پایم از انکار راه بر می خاست

و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت

( نگاه کن