می رهید از عطش سوزانی

داشتم چشم ، که آماده شود

نوبتی شام شبی خانه من

لیک آن پست ، که با جام تنم

نه چنان همت والایی داشت

که مرا سیر کند با نانی

با همه بی سر و سامانی خویش