بازو کنار سینه فشرد آرام

دامن بر او کشید نسیمی سرد

از پاره پاره جامه فرزندش

سرما به گرد پیکر او پیچید

لرزید و هر دو شانه خود برچید

دهقان نگاه خویش به صحرا دوخت

صحرای خفته در غم و خاموشی