صحرای خفته در غم و خاموشی

بازو کنار سینه فشرد آرام

لرزید و هر دو شانه خود برچید

دهقان نگاه خویش به صحرا دوخت

بر جنب و جوش زنده تابستان

پاییز داده رنگ فراموشی

یک روز گاو آهن و خرمن کوب