در سینه می فشرد دل تنگش

دهقان کنار کلبه خود بنشست

در آفتاب و گرمی بی رنگش

در دیده اش تلاطم رنجی بود

چرخید در فضا و فرود آمد

پژمرده و خزان زده برگی زرد

بر آب برکه چین و شکن افتاد