شش پای پینه بسته بی پاپوش

دهقان و همسر و پسرش بودند

در پیش سر نوشت پر از ابهام

در پی ، غم گذشته محنت بار

می کوفت روی جاده ناهموار

فردا سه رهنورد ، ره خود را

سوی امید گمشده پیمودند