بیم فردایی ، غم دوشینه یی

دیده ام آن قطره خونی که ریخت

بر درخشان نقره یی از سینه یی

پاره یی دل بود و خونش کرده بود

سایه ترسی به چهری نقش بست

وای ! اگر دانند از بیماریم

کودکان را از کجا نانی برم