سوخته اندر نهان و دوخته لب را

اوست که عمری چشانده باده لذت

خود ، ولی افسوس جرعه یی نچشیده

اوست که تا ناله اش غمی نفزاید

اوست که چون شمع با زبانه حسرت

رقص کنان پیش خلق ، سوخته شب را

آه که باید ازین گروه ستمگر