بوسه یی بر چهر بی رنگش زدم

ننگ را بهتر که پنهانش کنم

با چنین اندیشه ها برخاستم

جامه و قنداق نو پوشاندمش

زان سپس با نام مینا خواندمش

ساعتی بگذشت و خود را یافتم

در گذرگاهی و در پشت دری