ساعتی بگذشت و خود را یافتم

جامه و قنداق نو پوشاندمش

بوسه یی بر چهر بی رنگش زدم

زان سپس با نام مینا خواندمش

در گذرگاهی و در پشت دری

شسته روی چون گل فرزند را

با سرشک گرم چشمان تری