ز بس سفلگان را به پای اوفتادم

بسا روزگاران که طی شد ز عمرم

که با خون دل خنده بر لب نهادم

دریغا که با سفلگی خو گرفتم

رییس است او کارمند ویم من

غلط رفت ! من بنده پست اویم

که غیر از خطایش صوابی نبینم