چنان ناسزا گفت کز خویش رفتم

که امروز بار دگر خشمگین شد

ز جا جست ناگه، خروشان و جوشان

دو چشمش پر از خون، رخش پر ز چین شد

پریشان شدم زان همه هرزه گویی

به نرمی نگاهی به هر سو فکندم

۰۰۰ گرینده از بیم آبرویی