پریشان شدم زان همه هرزه گویی

ز جا جست ناگه، خروشان و جوشان

دو چشمش پر از خون، رخش پر ز چین شد

چنان ناسزا گفت کز خویش رفتم

به نرمی نگاهی به هر سو فکندم

۰۰۰ گرینده از بیم آبرویی

نهانی ز رحم و ز رقت نشانی