ز لبهای خشکم مگر دود آهی

ترا گر نبود این هنرها که گفتم

نبودی در این پایه کامروز هستی

ولی زان همه گفته ها برنیامد

که دانسته بودم که نان خواهد از من

زن خسته ، کودک بی گناهی

چو دل بسته بودم بدین زندگانی