ز آزادی و بی نیازی گسستم

که دانسته بودم که نان خواهد از من

زن خسته ، کودک بی گناهی

چو دل بسته بودم بدین زندگانی

فرومایگی بین که طبع غنی را

به پای فرومایه مردم شکستم

کنون بهرت آورده ام نان چه نانی