ز خواری و از بندگی حاصل من

فرومایگی بین که طبع غنی را

به پای فرومایه مردم شکستم

کنون بهرت آورده ام نان چه نانی

خورش گر ندارد مکن ناسپاسی

که آغشته ، ای زن ! به خون دل من