که درین خون ، چه نشئه مستی ست

مشتی از خون او به لب برده

پوزه خود در آن فرو کرده

زوزه از سرخوشی برآورده

وه ، که این خون گرم و سرخ ، مرا

راحت جان و مایه هستی ست

زان ستم های سخت طاقت سوز