او هم ، چو من ، دریغ که بیمار است

راز درون تیره من داند

این سایه یی که بر رخ دیوار است

این سایه من است و به خود پیچد

آن پنجه های خشک ، چه وحشت زاست

وان گیسوی پریش ، چه نازیباست

پاشیده ام به خاک و نمی دانم