عقلی که راه آموختی در نیم شب گمراه شد

ساقی به سوی جام رو ای پاسبان بر بام رو

ای جان بی آرام رو کان یار خلوت خواه شد

اشکی که چشم افروختی صبری که خرمن سوختی

جان های باطن روشنان شب را به دل روشن کنان

هندوی شب نعره زنان کان ترک در خرگاه شد

باشد ز بازی های خوش بی ذوق رود فرزین شود