کان اشتیاق و مهر و محبت را

با من سخن ، به مهر ، نمی گویی

چشم تو خیره شده به من و در وی

افسانه شگفتی و حیرت بود

نادیدنم چگونه مروت بود ؟

من شرمسار ماندم و از پاسخ

درماند این لبان سخن پرداز