در دل من این چنین عمیق نکاوید

رنجه مرا بیش از این ز خود مپسندید

دست بردارید از سرم که در این شهر

کس چون من آشفته و غمین و دژم نیست

زانکه دلم را به جز تباهی ی غم نیست

من بت چوبین کهنه معبد عشقم

جسم مرا موریانه خورد و خراشید