بر سنگ سخت تیره فرو می خواند

از قصه های دایه به یاد من

افسانه یی ز سنگ صبور آید

زان دختری که قصه ناکامی

یاران دل سیاه کم از سنگند

زین رو فسانه در بر او می خواند

لیکن مرا چو دختر پندارم