تا مگر بگسلد ز هم بدرد

هیچ گه ، هیچ گه ، بمیر ، بمیر

دست او شمعدان مرمر را

کرد پرتاب سوی گفته من

پیکر از نظر نهفته من

خنده کردم ، چنان هراس انگیز

که ز رخ رنگ زندگیش پرید