پیکر از نظر نهفته من

دست او شمعدان مرمر را

کرد پرتاب سوی گفته من

تا مگر بگسلد ز هم بدرد

خنده کردم ، چنان هراس انگیز

که ز رخ رنگ زندگیش پرید

ناله دلخراش جانکاهش