نسفته گوهر غلتان آبدار ندارد

به تنگدستی ی من طعنه می زند ز چشم دشمن ؟

غنی تر از من وارسته روزگار ندارد

فلک ، چو دامن نیلین پر ز قطره اشکم

طبیعت از چه کند جلوه پیش داغ دل من

که نقش لاله دلسرد او شرار ندارد

چو چشم غم به سیاهی نهفته آن شب صحرا