دلم ز غم پر و جامم ز باده ، جای تو خالی

غزال من ! چه شد کنون که سر به پای تو دارم ؟

نکرد رحم به من گرچه دید تشنه وصلم

همیشه این گله زان لعل جانفزای تو دارم

که بنگری که چه همصحبتی به جای تو دارم

به پیشت ار چه خموشم ، ولیکن از تو چه پنهان

که با خیال تو گفتار در خفای تو دارم