تا چلچراغ شعر ظریفم پدید شد

از بس به رنج، این دل رنجور خو گرفت،

موی سیاه مخملی ی من سفید شد

با درد انتظار چه شب ها به من گذشت

اینک، در اوست شمع فروزنده بی شمار

گویی شکسته بر سرشان نیزه های نور

در لاله ها چو چهر عروس از پس حریر