چه سودی برده ای، سیمین، ز شعر و سوز و ساز او؟

مگر از تابشم ، ای نازنین! جان تو می سوزد؟

سراب دلفریب عشق و امیدی، چه غم داری؟

که چون من تشنه کامی در بیابان تو می سوزد

غزل سوزنده کمتر گو که دیوان تو می سوزد...