لیک تا پوشم از تو، دیده من

سینه خسته را فشرده به چنگ

در نگاهم شکفته بود این راز

که «دلم کی ز مهر خالی بود؟»

برگل رنگ رنگ قالی بود

«دوستت دارم و نمی گویم

تا غرورم کشد به بیماری!