شب مهتاب همان به که از این درد بمیری

چه دلی، ای دل آشفته که دلدار نداری!

گر تو بیمار غمی، از چه پرستار نداری؟

تو که با ماهرخی وعده دیدار نداری

راز اندوه مرا از من آزرده چه پرسی

خون میفشان ز دلم گر سر آزار نداری